Op zoek naar mijn plek: Tomar, een kat en een camperleven
Na het vertrek bij Ilona besloot ik op haar aanraden naar Tomar te gaan. Een stad met een mooi kasteel en een leuke, gratis camperplaats die ooit een camping was. Het was bijzonder om op een verlaten camping te staan: veel campers, maar nog net een plekje voor ons. Voor mij voelde deze plek echter niet helemaal goed. De camping had maar één in- en uitgang, wat een gevoel van opsluiting gaf. Daarbij lag de plek dichtbij de stad, met alle prikkels en het lawaai dat daarbij hoort. Voor de een fijn, voor de ander onrustig. Voor mij voelde het onrustig. Terwijl ik de omgeving in me opnam, bleef een zacht stemmetje in mijn hoofd spelen: “waar is mijn plek?”
De stad verkennen
Ruppert en ik gingen meteen op pad om de stad te verkennen. Dat doen we altijd: langzaam voelen hoe een plek aanvoelt, stap voor stap. Tomar is prachtig, maar er was iets in de drukte en de geluiden van de stad dat me onrustig maakte. Voor Ruppert was het één groot avontuur; hij geniet van de stad én van de natuur, maar ik voelde dat ik nog moest wennen aan dit nieuwe ritme van reizen na de tijd in Nederland.
Een onverwacht avontuur: tuktuk en kasteeltuinen
In het centrum werden we aangesproken door een tuktuk-chauffeuse. Ze bood aan ons naar het kasteel te brengen, zodat we via de kasteeltuinen terug konden lopen. Voor Ruppert leek het interessant, maar voordat ik het wist, zat hij in de tuktuk. Langzaam gingen we door de stad, en hij keek me een paar keer aan alsof hij wilde zeggen: “Kunnen we dit niet gewoon lopen zoals altijd?” Voor mij voelde het ook alsof de stad mijn energie opslokte. Ach ja, dacht ik, het is een ervaring.
De confrontatie met de grote rode kat
Het leukste moment kwam toen we terugliepen door de kasteeltuinen. Vlakbij het centrum kwamen we een grote, rode kat tegen. Onschuldig leek het, maar plotseling viel de kat Ruppert aan. Van buiten is Ruppert groot en sterk, maar van binnen klein en zacht, en hij keek me verschrikt aan. Ik ging eerst voor de kat staan, maar dat deerde hem niets. Toen sommeerde ik Ruppert door te lopen, maar de kat bleef ons achtervolgen. Uiteindelijk draaide ik me om en zette mijn stem en lichaam in; dat was genoeg om de kat duidelijk te maken dat hij ons niet verder kon volgen. Ruppert sprong van opluchting op en samen stonden we sterk. Een klein moment van verbinding, een mini-les in bescherming en vertrouwen.
Terug naar rust: van dorp naar boerderij
Na deze korte maar intense dag voelde ik duidelijk dat de stad ons op dit moment niet bood wat ik nodig had. We stonden er slechts één dag en nacht, en dat was genoeg. De volgende ochtend lieten we de camper weer rollen en kwamen in een dorpje terecht. Daar voelde ik me meteen meer op mijn gemak. Een mooie camperplaats met voorzieningen bood de rust die ik nodig had, en het voelde alsof de omgeving eindelijk aansloot bij wat ik intern zocht. Toch was het verblijf niet helemaal ideaal; onze oude Portugese buurman toonde iets te veel interesse in Ruppert en mij. Gebaseerd op eerdere ervaringen wist ik dat zulke situaties ongemak kunnen brengen. Dus besloten we weer verder te gaan.
Zo kwamen we uiteindelijk op een kleine boerderij terecht. Eindelijk een plek waar we allebei in ons sas waren. Ruppert kon loslopen tussen andere honden en dieren, en ik voelde de rust van een kleinschalige locatie. De omgeving voelde uitnodigend, de dagen liepen rustig, en ik merkte dat ik meer kon ontspannen. Toch bleef de vraag “waar is mijn plek?” zachtjes aanwezig – niet als paniek, maar als een subtiele uitnodiging om te observeren, voelen en accepteren dat dit zoeken ook onderdeel is van het proces.
Ontdekken en genieten: vuurtoren en mini-market
De boerderij lag vlakbij de kust, en op de fiets verkenden we de omgeving. We gingen naar de vuurtoren en ontdekten een mini-market die werkelijk klein was, maar wonder boven wonder een keur aan producten verkocht. Ruppert werd opnieuw de bezienswaardigheid, terwijl hij geduldig in de fietskar wachtte tot ik terugkwam met de boodschappen. Het zijn zulke kleine momenten – vrijheid, aandacht, aanwezigheid – die laten zien dat het niet om perfectie of vaste plekken gaat, maar om het ervaren van onderweg zijn, in verbinding met mezelf en Ruppert.
Vrijheid in de kleine dingen
Portugal leert me dat vrijheid niet alleen gaat over mooie locaties of avontuur. Vrijheid zit in de kleine momenten: wandelen, fietsen, het gevoel dat je even helemaal kunt zijn zonder verwachtingen. Het gevoel van onrust dat nog steeds door me heen stroomt, is onderdeel van het proces om mijn plek te vinden. En dat is oké. Voor nu is dat genoeg. Voor nu is dat ons avontuur.
Hoi, ik ben Esther Snikkers. Samen met mijn hond Ruppert reis ik door Europa in onze camper. Mijn leven was niet altijd zo vrij: afgestudeerd als integrale veiligheidsdeskundige en afdelingshoofd in het gevangeniswezen, vol regels en protocollen. Diep van binnen voelde ik: veiligheid komt van binnenuit.
Familieopstellingen hebben mijn leven verrijkt, hielpen me moeilijke periodes door te komen en leerden me omgaan met mijn emoties. Zo is ZIESOO ontstaan, waar je een opstelling kunt boeken, en met Pure & Wild neem ik je mee in mijn leven onderweg — vrij, aanwezig en veilig.
👉 Boek een online familieopstelling bij mij via ZIESOO
👉 Volg mij en Ruppert op Pure & Wild
Lieve Esther, wat een enorme bewondering heb ik voor al jouw avonturen., de lef om te onderzoeken waar jij/jullie het beste op jullie plekje zijn. Voor Rupert is dat bij jou, voor jou is dat nog zoeken.
Mijn lieve wederhelft zegt altijd zoek niet buiten jezelf maar keer in liefde naar je eigen hart. Dat zou het plekje zijn.
Liefs uit Nederland Carolyn
Dank je wel voor je lieve woorden. Ik ben het helemaal eens met je lieve wederhelft. Liefs uit Portugal