Een warm welkom bij bekenden
Na onze tijd op de boerderij waren Ruppert en ik klaar voor een nieuw avontuur. Dit keer gingen we richting de Nederlandse familie die we twee jaar geleden onderweg hadden ontmoet. Wat een cadeautje dat we bij hen op het erf mochten staan! De plek is perfect: je staat eigenlijk gewoon op jezelf, midden in de natuur, en tegelijkertijd dichtbij gezelschap. Het geeft een fijne balans: je kunt rustig je eigen gang gaan, maar ook gemakkelijk aanschuiven voor een praatje of een kop thee.
Sinterklaasfeest en herinneringen
Bij aankomst werden we direct ondergedompeld in de feestvreugde: we gingen Sinterklaas vieren. Maar eerst moest ik nog even op cadeautjesjacht. O my god… wat een leuke doe-cadeautjes voor de kinderen! Ineens voelde ik een lichte connectie met mijn moeder. Zij gaf ook vaak net iets te veel, terwijl het echte contact het meest waardevol was.
Het raakte me hoe systemisch alles werkt: de manier waarop we geven, ontvangen, ons verbinden met elkaar, kan in één moment weer bovenkomen. Het was al jaren geleden dat ik een echt Sinterklaasfeest had meegemaakt, dus het voelde extra bijzonder om mee te doen en te zien hoe de kinderen genieten. Hun onbevangenheid, hun energie en plezier maakten het helemaal compleet.
Ruppert tussen de kinderen
Ruppert is dol op kinderen, en deze kinderen vormen daarop geen uitzondering. Ze renden en speelden buiten, en hij dartelde vrolijk tussen hen door. Voor mij waren deze dagen een feest van eenvoud, plezier en verbinding – precies de energie die familieopstellingen laten zien: dat je door aanwezig te zijn en te verbinden, het systeem tot rust komt en iedereen ruimte krijgt.
Reflecties over een vaste plek of camperleven
In gesprekken kwam vanzelf weer die vraag voorbij die me al langer bezighoudt: blijf ik het camperleven aanhouden, of ontstaat er weer een verlangen naar een vaste plek? Ik merk dat veel camperaars hier op een gegeven moment tegenaan lopen. Na een paar jaar onderweg verschuift er iets. Niet omdat het reizen niet meer klopt, maar omdat je jezelf steeds beter leert kennen. Systemisch gezien is dat precies het punt: wanneer je steeds meer afgestemd raakt op je eigen energie en jouw plek in het leven, verschuift vanzelf je behoefte aan structuur en vrijheid.
De charme van het camperleven
Het camperleven haalt veel ruis weg. Verwachtingen, conditioneringen, vaste structuren. Wat overblijft, is de basis. Buiten zijn. Bewegen. Zorgen voor water, warmte, eten. Je merkt wat het weer met je doet. Dat het bijna nooit de hele dag regent. Dat je, zodra het droog is, de deur weer openzet. Het leven wordt eenvoudiger, maar ook eerlijker.
En ja, soms mis ik comfort. Ruimte, vooral als het lang nat is. Een wasmachine. Een huis waar alles zijn plek heeft. Maar als ik echt voel, kies ik steeds weer voor ruimte. Voor buiten. Voor beweging. Voor ontdekken. Nieuwe gebieden geven me energie. Het is alsof ik met elke stap in de natuur een stukje van mezelf opnieuw kan zien en voelen.
Weekend in Parchal en Ferragudo
Tijdens ons verblijf in Luz gingen Ruppert en ik een weekend naar Ferragudo. We stonden in Parchal, het dichtstbijzijnde dorp met een camperplaats. Niet de mooiste plek — het had iets weg van een woonwagencamp — maar praktisch. Acht minuten fietsen naar Ferragudo, waar twee vriendinnen uit mijn geboortestad voor het weekend waren.
Herinneringen ophalen en nieuwe inzichten
Ferragudo kende ik al. De laatste keer was in 2014, en toch herkende ik verrassend veel. Straatjes, pleinen, het ritme van het dorp. We zaten samen op een terras, in de zon, gesprekken die vanzelf dieper gingen. Over leven, keuzes, paden die je bewandelt. Zij met hun gezinnen, ik met een ander leven. Niet beter, niet slechter. Gewoon anders.
Het was mooi om te merken hoe familieopstellingen dit spiegelen: erkenning van jouw plek, jouw pad, zonder oordeel, zonder vergelijken. Het systeem van energie, van verbinding, laat zien dat ieder leven uniek en goed is zoals het is.
Roots en vrijheid in balans
Wat me raakte, was de rust in die gesprekken. Geen vergelijken. Geen uitleg. Alleen erkenning dat iedereen zijn eigen weg loopt, en dat die goed is zoals hij is. Tegelijk voelde ik iets verschuiven. Een besef dat Schagen — mijn geboortegrond — altijd een plek in mij zal houden. Mijn wortel.
Het camperleven laat me zien waar ik van hou: ruimte, natuur, met mijn voeten in de klei of het zand, dichtbij zee. Zelf invloed hebben op mijn omgeving. Minder ruis van buitenaf. En het mooie is: Schagen heeft dat ook. Platteland, bos, strand. Alsof mijn vleugels en mijn wortels elkaar langzaam beginnen te begrijpen.
Vrijheid, onderweg en thuis
Deze periode— bij de familie in Luz en het weekend in Ferragudo — waren een zachte bevestiging. Van verbinding. Van vrijheid. Van het feit dat ik niets hoef te forceren. Ruppert voelde het ook. Zijn ontspannen lijf, zijn spel, zijn rust. Hij herinnert me steeds weer aan wat klopt.
Het leven onderweg leert me luisteren. Naar mijn lijf. Naar mijn systeem. Naar wat een plek met me doet. Niet om meteen antwoorden te hebben, maar om aanwezig te zijn bij de vragen. Vrijheid zit voor mij niet in altijd verder gaan, en ook niet per se in blijven. Vrijheid zit in mogen voelen, kiezen en bijstellen.
Voor nu is dit genoeg. Voor nu ben ik hier. Met mijn camper, mijn hond, mijn mensen onderweg — en een hart dat zich steeds verder opent voor alles wat klopt, met vreugde en rust als basis.
Hoi, ik ben Esther Snikkers. Samen met mijn hond Ruppert reis ik door Europa in onze camper. Mijn leven was niet altijd zo vrij: afgestudeerd als integrale veiligheidsdeskundige en afdelingshoofd in het gevangeniswezen, vol regels en protocollen. Diep van binnen voelde ik: veiligheid komt van binnenuit.
Familieopstellingen hebben mijn leven verrijkt, hielpen me moeilijke periodes door te komen en leerden me omgaan met mijn emoties. Zo is ZIESOO ontstaan, waar je een opstelling kunt boeken, en met Pure & Wild neem ik je mee in mijn leven onderweg — vrij, aanwezig en veilig.
👉 Boek een online familieopstelling bij mij via ZIESOO
👉 Volg mij en Ruppert op Pure & Wild
